Piętnaście lat przy jednym rodzaju instrumentu

Są dwa sposoby prowadzenia sklepu muzycznego: mieć wszystko albo znać się na czymś. Wybraliśmy to drugie i przy tym zostaliśmy.

Od 2011 roku zajmujemy się gitarami klasycznymi i lutniczymi. Nie akustycznymi przy okazji, nie elektrykami w tygodniu, kiedy przyjdzie zapytanie. Jednym rodzajem instrumentu, przez piętnaście lat – co daje tę praktyczną korzyść, że różnicę między dwoma egzemplarzami z jednej serii słyszymy, zamiast się jej domyślać.

Mnie się wydaje, że w handlu instrumentami najuczciwiej pracuje się na wąskim polu. Sprzedawca, który ma w ofercie dwieście modeli z ośmiu kategorii, może o nich mówić tylko to, co przeczytał w katalogu producenta. A katalogi piszą o wszystkim tak samo: „ciepłe, głębokie, zrównoważone brzmienie”. Trzy przymiotniki, które można podstawić pod dowolną gitarę i nikt nie zauważy podmiany.

Wąskie pole ma jeszcze jedną zaletę, mniej oczywistą. Gdy przez piętnaście lat rozmawiasz wyłącznie o gitarach klasycznych, przestajesz pytać kupującego, jaki chce mieć instrument, i zaczynasz pytać, co chce na nim zagrać. To zupełnie inna rozmowa i zwykle prowadzi do innego wyboru.

Sprawdzić to nie to samo, co ustawić

Te dwa słowa mieszają się w opisach sklepowych, a znaczą coś innego. Sprawdzenie jest bierne: patrzę, czy instrument jest kompletny, czy nie ma pęknięć, czy mechanika działa. Ustawienie jest ingerencją: wysokość strun nad progami, praca siodełka, wybrzmiewanie na całej podstrunnicy. Pierwsze mówi, w jakim stanie gitara przyszła. Drugie decyduje, jak będzie się na niej grało.

Większość sklepów robi pierwsze. My robimy oba, własnymi rękami, i uważamy to za część ceny, a nie za usługę dodatkową.

• Kontrola instrumentu – stan pudła, spoiny, gryf, mechanika, kompletność wyposażenia.
• Ustawienie – wysokość strun, praca siodełka, czystość wybrzmiewania w wyższych pozycjach.
• Kontrola stroju – zachowanie mechaniki i stabilność stroju po naciągnięciu strun.
• Pakowanie – zabezpieczenie na czas transportu, z myślą o tym, że pudło może stanąć pionowo.

Ma to znaczenie zwłaszcza przy pierwszym instrumencie. Gitara ze zbyt wysokimi strunami nie brzmi gorzej – ona po prostu boli. Uczeń, który po dwóch tygodniach odkłada instrument, zwykle nie odkłada muzyki. Odkłada niewygodę, której nikt mu nie wytłumaczył.

Ten sam instrument nie pasuje do dwóch różnych etapów

Mówi się „gitara dla początkujących” i nikt się nad tym nie zastanawia. A przecież nie ma gitary dla kończących. Już w samej nazwie kategorii siedzi założenie, że ten instrument się kiedyś zostawi – i czasem to prawda, a czasem zupełnie nie.

Instrumenty, które mamy teraz

Gitary klasyczne i lutnicze różniące się konstrukcją, drewnem i przeznaczeniem – od modeli na początek nauki po instrumenty koncertowe. Wszystkie ustawione i gotowe do gry.

Marki i baza wiedzy

Hiszpańskie wytwórnie z wielogeneracyjną tradycją i pracownie lutnicze budujące pojedyncze instrumenty – opisujemy je po kolei na stronie marek. A jeśli zastanawiasz się nad świerkiem i cedrem albo nad rozmiarem dla dziecka, odpowiedzi zebraliśmy w najczęstszych pytaniach.

Jednej rzeczy nie wiemy

Nie wiemy, jak instrument zabrzmi w Twoich rękach. To nie jest skromność, to jest stan faktyczny – dwie gitary z tej samej serii, z tego samego drewna, potrafią brzmieć inaczej, i nie umiem tego do końca wytłumaczyć. Podejrzewam, że nikt nie umie.

Dlatego nie mówimy „ta gitara jest dla Ciebie idealna”. Mówimy: „ta obroni się, jeśli grasz przede wszystkim palcami i szukasz ciepła w środku pasma”. Warunek zamiast werdyktu. Reszta należy do Twojego ucha, a ucha nie da się obsłużyć zdalnie.

Można jednak zapytać, zanim się kupi. Nie mamy nic przeciwko pytaniom, które zaczynają się od „głupio pytać, ale…”. Zwykle nie są głupie, a odpowiedź zajmuje pięć minut i oszczędza nietrafiony zakup.